Agent odpowiada swobodnie w regułach, które swobodne nie są

Zdanie pisze model. Twoja konfiguracja decyduje, które źródła może czytać, które akcje może wykonać i w jakich dokładnie warunkach zatrzymuje się, a rozmowę przejmuje człowiek.

Zbuduj pierwszą ścieżkę Zobacz, jak obchodzimy się z danymi

Co dzieje się, gdy klient napisze

Każda tura przechodzi te same cztery kroki i każdy z nich jest zapisywany. Dziwna odpowiedź staje się czymś, co można otworzyć i obejrzeć, zamiast czymś, co trzeba odtwarzać.

Czyta wiadomość jako dane
Tekst klienta i znalezione fragmenty trafiają do zapytania jako części niezaufane. Mają ograniczoną długość i są maskowane na wejściu, i nigdy nie zajmą miejsca, w którym stoją Twoje instrukcje.
Odpowiada ze źródeł, które zatwierdzasz
Wyszukiwanie działa na źródłach wiedzy wybranych dla tego agenta i zwraca niewielki zestaw fragmentów. Agent bez użytecznego fragmentu przekazuje rozmowę, zamiast improwizować.
Wywołuje tylko akcje, które włączysz
Akcja wykonuje się, gdy jest zarejestrowana, dozwolona dla tego agenta, a jej argumenty pasują do zamkniętego schematu. Każdy efekt ma klucz idempotencji i termin.
Zapisuje to, czego się dowiedział
Fakty profilu zapisują się tylko dla kluczy, które wymienisz, a każdy zachowuje wiadomość i turę, z której pochodzi, więc zapisaną wartość da się prześledzić do tego, co klient faktycznie powiedział.

Nic nie indeksuje się samo

Źródło wiedzy to jedno wejście, z którego agent może odpowiadać. Każde tworzysz sam, indeksujesz je i wybierasz, który agent może z niego korzystać.

Pięć rodzajów źródeł: Artykuł z bazy wiedzy tego bota, strony Twojej witryny, wgrany dokument, krótka instrukcja, którą piszesz sam, albo pojedynczy zapisany fakt. Artykuł w wersji roboczej nie daje żadnej treści do wyszukania.
Widać z góry, co znajdzie: Test wyszukiwania pokazuje fragmenty, które agent dostanie na wpisane przez Ciebie pytanie, zanim zada je klient.
Odpowiedzi nazywają swoje źródła: Każda odpowiedź niesie źródła, na których się oparła, a analityka pokazuje, które źródło realnie pracuje. Źródło, którego nikt nie znajduje, jest widoczne, a nie domniemane.

Zobacz kreator ścieżek

Co mu wolno i gdzie się zatrzymuje

To dwie połowy jednej decyzji, więc stoją na jednym ekranie. Nie ma tu próśb, żeby model się zachowywał. Każda linia to sprawdzenie, które wykonuje serwer.

Co mu wolno

Zamknięty katalog akcji: Agent ma najwyżej osiem akcji, wybranych spośród tych, które rejestruje platforma. Nazwa spoza katalogu jest odrzucana, zanim zapytanie w ogóle powstanie.
Potwierdzenie przy efektach ubocznych: Wszystko, co zapisuje poza rozmową, wymaga jawnej decyzji o potwierdzeniu i można to zawęzić do wskazanych zasobów.
Zamknięte schematy argumentów: Argumenty muszą pasować do schematu, który zabrania nieznanych pól. Model nigdy nie podaje bota, klienta, adresu ani danych dostępowych; te pochodzą z kontekstu serwera.

Gdzie się zatrzymuje

Niska pewność: Poniżej progu pewności, który ustawisz, agent nie odpowiada sam. Zamiast tego przekazuje rozmowę.
Poza godzinami pracy: Zgodnie z ustawionym harmonogramem jedno z trzech zachowań: odpowiadać jak zwykle, przygotować szkic dla operatora albo od razu przekazać rozmowę.
Instrukcje ukryte w treści: Tekst klienta i zaindeksowanej strony to dane. Pola wyglądające na polecenia są usuwane z odpowiedzi modelu, a kształt odpowiedzi tworzy serwer, nigdy model.

Panel warunków kroku ścieżki: włączone są dwie reguły, plan równy pro i liczba wiadomości większa niż jeden, a trzecia reguła kieruje rozmowę do nazwanej reakcji dopinającej, gdy warunki nie są spełnione — Deterministyczne reguły wokół agenta. Warunki łączą się przez I oraz LUB, a ostatnia wprost nazywa, dokąd trafia rozmowa, gdy się nie zgadzają.

Model to ustawienie, a nie uwiązanie

Agent łączy się ze zgodnym z OpenAI punktem końcowym, który konfigurujesz sam. Zmień dostawcę, a logika ścieżki wokół agenta się nie zmieni.

Własny klucz dostawcy: Dodaj integrację AI z adresem bazowym, nazwą modelu i swoim kluczem. Jest przechowywany zaszyfrowany, a ta sama integracja tworzy osadzenia, którymi indeksowane są Twoje źródła wiedzy.

Cztery kroki między edycją a klientem

Agent to konfiguracja, a konfigurację można sprawdzić przed uruchomieniem i obejrzeć po tym, jak zadziałała.

Walidacja
Kontrola uruchomienia nie pozwoli włączyć agenta z nieprawidłowymi ustawieniami, z kanałem zajętym już przez innego aktywnego agenta, z brakującym źródłem lub grupą operatorów, ani bez integracji AI.
Symulacja
Kontrola agenta wykonuje bezpieczny przebieg, który nie woła modelu, nie wysyła wiadomości, nie uruchamia akcji i nie tworzy rezerwacji. Raportuje, które efekty stłumiła.
Publikacja
Aktywacja zapisuje całą konfigurację jako wersję. Edycja aktywnego agenta tworzy kolejną, a trwające już rozmowy zostają na wersji, na której się zaczęły.
Powtórka
Przebieg zapisywany jest krok po kroku. Otwórz go ponownie, przeczytaj, dlaczego zdarzył się każdy krok, uruchom go jeszcze raz na zapisanych danych testowych z zatrzymanym zegarem, żeby dwa przebiegi były identyczne, i zapisz jako przypadek regresji.

Zobacz dokumentację automatyzacji

Zatrzymuje się, a kontekst idzie razem z nim

Przekazanie otwiera zwykły dialog wsparcia, ustawia grupę operatorów i dopisuje zamaskowane podsumowanie z powodem, zebranymi faktami i cytowanymi źródłami. Dopóki rozmowa jest u człowieka, agent milczy i wraca dopiero wtedy, gdy dialog go o to poprosi.